Heel veel relaties, privé en professioneel, lopen stuk door verstarring. Er is ergernis over en weer over elkaars manier van doen en manier van communiceren. Niet over slechte intenties dus, maar over de wijze waarop ze worden uitgevoerd of overgebracht. De een doet steeds botter, de ander wordt steeds stiller. De een wordt steeds emotioneler, de ander steeds koeler. Hoe irritanter we het gedrag van de ander vinden, des te volhardender worden we in onze opstelling. Het is alsof we daarmee willen zeggen: ‘Kijk, dat krijg je als je zo doet. Voor straf doe ik dan zo!’ We verstarren in onze houding tot de boosheid zo groot is dat het tot een breuk komt.

Wat lopen er veel krankzinnigen rond!
Einstein’s definitie van krankzinnigheid was deze: steeds hetzelfde doen en blijven hopen op een andere uitkomst.Als je die gedachte volgt, lopen er veel krankzinnige mensen rond. Waarom gebeurt dit toch zoveel? Het is deels uit trots, deels uit overtuiging, deels uit angst. En ze zijn alle drie misplaatst.

Misplaatste trots
Waarom zou je voor de ander vervelend gedrag vertonen louter omdat jij de manier van doen van de ander niet prettig vindt? En erger nog: waarom zou je erin volharden als je weet dat de kans groot is dat het gedrag van de ander vervolgens nog vervelender wordt? Straf je jezelf zo niet?

Misplaatste overtuigingen
Je vindt iets van het gedrag of de manier van communiceren van de ander. Maar is het wel zo nodig er iets van te vinden? Is dat eigenlijk niet doodvermoeiend? En wat als je je realiseert dat de ander zich precies zo voelt. Bedenk dan eens dat iemands manier van doen, denken en handelen voortkomt uit genen, karakter, opvoeding en wat iemand heeft meegemaakt. Kun je er dan niet gewoon zonder oordeel naar kijken? Wat heb je aan een overtuiging als die je alleen maar boos of geïrriteerd maakt? En bovendien, lopen er niet meer wegen naar Rome?

Misplaatste angst
Ieder mens heeft een eigen, heel basale angst. De vrees om niet serieus genomen te worden. Om afgewezen te worden. Om fouten te maken. Om in conflicten te belanden. In heel veel situaties is die angst helemaal nergens voor nodig, omdat de ander met een manier van doen of communiceren helemaal niets tegen een ander bedoelt.

Ontstarren
Verstarring over en weer zorgt er altijd voor dat een situatie van kwaad tot erger wordt. En terwijl jij je steeds bozer, banger of bedroefder, machtelozer voelt, gebeurt dit precies zo met de ander  Probeer daarom als je weer in zo’n negatieve pingpongwedstrijd zit, je standaardreactie eens te vervangen door een radicaal andere. Dat wil zeggen, focus – hoe moeilijk het ook lijkt – eens op iets positiefs (wat zie je, wat weet je, hoe klein het ook is) en verras de ander met een gemeend compliment, in plaats van je gebruikelijke reactie. Doe het zo vaak als je kunt en hou dit vol. Je zult zien dat er uiteindelijk ontspanning ontstaat waarbij het leukste is dat niet alleen de andere kant zich positiever zal opstellen, maar dat je zelf als eerste een positief gevoel zult ervaren. 

Een andere manier is, om degene met wie je in strijd bent, eens te vragen om samen met jou letterlijk een paar meter verderop te gaan staan, om vervolgens van een afstandje samen te kijken naar de plek waar jullie net stonden. Beschrijf dan eens, zonder te discussiëren en alsof het over twee andere mensen gaat, wat er zojuist tussen jullie gebeurde. Vraag je dan samen af of ze het allebei leuk vonden en of dat niet wat gezelliger kon. Kijk dan eens wat er gebeurt. Instant ontstarring!